Ralf van de Sand

We wilden het nog even stilhouden, om er zo voor te zorgen dat mama en papa Merel in alle rust hun vier kleintjes kunnen grootbrengen. Het waren moeilijke weken met veel tongbijten, lippen dichtritsen en praatgrage kaken op slot gooien. Want je weet hoe het gaat, zodra je zegt: “We hebben kleintjes”, komt de hele buurt kijken.
Ik wil zelfs toegeven dat we (okay, lees: ik) hebben overwogen om te kijken hoe er hier commercieel gezien nog iets uit te halen valt. Webcams erop zetten, etc. Uiteindelijk toch maar niet gedaan. ;-)

Even een situatieschets: onze achtertuin is vrij klein en dus ideaal voor vlieglessen, want verdwalen is er niet bij. Tegen een twee meter hoge muur groeit een dichtbegroeide klimop waarin zich het nest bevindt. In de tuin zelf groeien een paar grote varens. Ja, het is een onderhoudsvriendelijk tuintje.
Vandaag was de dag waarop ze voor het eerst het nest verlieten om hun vleugels uit te slaan. Op verschillende plekken hoorde je ze tjilpen, fluiten… iets. In en tussen de varens verscholen, klimmend in de klimop en zelf in de keuken hoorden we er één.

(Edit: En nu, een paar dagen later, zijn ze dus uitgevlogen… Een onverwacht snel afscheid, maar alle betrokken partijen wisten dat het er eens van zou komen.)

Als je even heerlijk er uit wil, zonder kilometers met de auto te hoeven rijden (althans, vanaf Nijmegen) dan is het zeker de moeite waard om een bezoekje te brengen aan de Millinger Theetuin. Je moet er een flinke wandeling voor over hebben door een prachtig natuurgebied.

Als je ervoor kiest om met de auto te gaan, dan kun je het beste je auto in Kekerdom achterlaten. Van daaruit ga je te voet verder. Of natuurlijk met de fiets. Je kunt op meerdere manieren door het natuurgebied om bij de Theetuin te komen.

Mijn tip: neem de alternatieve route!

Via de alternatieve route kom je namelijk langs de vogelkijkhut met in ons geval uitzicht op broedende meerkoeten, reigers, (veel) kikkers en een kolonie Zwarte Sterns (Moeraszwaluw) broedend op het midden van een plas.Vervolg je na een korte pauze bij de vogelkijkhut je route, dan kom je langs drassige velden waar je begroet wordt door kwakende kikkers.
Om de alternatieve route te volgen moet je vlak vóór het vee -/wildrooster door het hekje aan de rechterkant.

Het nadeel van al zo’n mooie wandelroute is wel dat je dan zo laat bij de Theetuin bent, dat je daar maar kort kunt blijven. Dus… nog maar een keer terug komen. Wellicht dan ook een recensie deel twee.

Gegevens Millinger Theetuin

Geopend vanaf eerste weekend april t/m laatste weekend van oktober op dinsdag t/m zondag van 10.00 uur tot 18.00 uur.

Entree is € 5,- incl 1 consumptie.

website: www.millingertheetuin.nl

Eindelijk is het zo ver: het Cultuur-, Natuur- en Milieueducatiecentrum (CNME) ’t Pakhuis is geopend. Gevestigd in een monumentaal fruitpakhuis vindt u in dit informatiecentrum alles omtrent allerlei onderwerpen die te maken hebben met cultuur, natuur en milieu, zoals die voorkomen in het authentiek dorpje Hemmen en het uitgestrekte gelijknamige Landgoed.

In de directe zijn o.a. wandel- en fietsroutes uitgestippeld door het park en de kern van het dorp Hemmen en door het buitengebied. U kunt zich ook inschrijven voor diverse workshops en cursussen.
(bron: www.pakhuishemmen.nl)

Gegevens CNME ‘t Pakhuis

Boelenhamsestraat 7
6672 MC Hemmen
Telefoon: 0488 453312

website: www.pakhuishemmen.nl

Geopend op zaterdag, zondag en woensdag.
Entree is € 2,- en gratis als je jonger bent dan 13 jaar.

———————————————–

Bericht aan mezelf: bij het ontwerpen van de informatie-panelen en bij het omzetten van het webdesign naar het Content Management Systeem zag ik dat je in de omgeving prachtige foto’s kunt maken. Als fotograaf moet je daar gewoon naartoe. ;-) De foto’s op de huidige website en de panelen in het informatiecentrum zijn overigens niet van mij.

Een weekendje weg? Ja, leuk! Maar waarnaartoe. Uiteraard even kijken op de website van Weekendjeweg.nl voor een voordelige boeking! Al snel kiezen we voor Valkenburg en we besluiten te logeren in Hotel-Pension Spronck aan de Spoorlaan. Net buiten het centrum, dicht bij het station. Ondanks dat het aan het spoor ligt, hoor je daar ‘s nachts niks van in dit huiselijke pension.

Hotel Chateau St. Gerlach en de Nachtwacht…

We waren te vroeg in Valkenburg om in te kunnen checken. Extra tijd om de buurt te kunnen verkennen. Er zijn genoeg parkjes, kasteeltjes en andere bezienswaardigheden om uit te kiezen. We kwamen uit bij Hotel Chateau St. Gerlach net buiten Valkenburg. Behalve het prachtige chateau en het park wat erbij hoort, valt meteen een groepje levensgrote bronzen beelden op. Het lijkt een bekende opstelling en toch ook weer niet. Het kwartje valt wanneer we op het bordje lezen dat het gaat om een 3D voorstelling gaat van Rembrandts Nachtwacht door o.a. Nederlands-Russische beeldhouwer Alexander Taratynov.

Fluweelengrot en Kasteelruïne Valkenburg

Aanrader: erg handig op een hete zomerdag: de Fluweelengrot. Deze grotten hebben namelijk een constante temperatuur van 12 graden. De rondleiding door één van de mooiste grotten van Valkenburg en omstreken duurt ongeveer een uur en gaat helaas razendsnel voorbij. Onze gids compleet met olielamp wist op een hele ludieke manier vele anekdotes te vertellen. Gelukkig mag je foto’s maken, want de muren van deze mergelgrot zijn in de loop der jaren versiert met prachtige schilderingen. Wanneer de gids vertelt over de verhalen achter de schilderingen, gaat het al helemaal leven. Bovendien ervaar je hoe het is om even te zien (of eigenlijk niet te zien) in het absolute donker. De totale afwezigheid van licht. Heel apart.
Daarna kun je aan het einde van de rondleiding meteen de  ruïne van Kasteel Valkenburg bezoeken. Mits je een combi-ticket hebt.

Eten bij Della Mamma

Er zijn genoeg plekken om te eten op één van de vele terrasjes in Valkenburg. Wij hadden zin in een rustig restaurantje en Italiaans eten. Wij kozen voor Italiaans restaurant Della Mamma, op zo’n 15 minuten lopen van ons hotel en vlak buiten het drukke centrum. Er gaat niets boven heerlijk op een terrasje onder het genot van een wijntje naar de voorbijgangers kijken en een heerlijke pizza eten. Eén van die voorbijgangers leek aangeschoten te zijn. De restauranteigenaar ging hier erg vriendelijk mee om, bood hem een plek aan op het terras, gaf hem een kopje cappuccino, praatte wat met hem in het Italiaans, en verzocht hem tot slot om toch maar weer te vertrekken. Uiteraard ging dat alles samen met de traditionele Italiaanse flair en gebaren. Ondertussen zaten wij aan het toetje; tiramisu en tartufo. Wat wil je nog meer, lekker eten en drinken en een gratis stukje real-life soap.

Wilhelminatoren: voor ieder wat wils

De volgende dag zijn we, na een heerlijk ontbijtje, naar de Wilhelminatoren gegaan. Geen idee wat we konden verwachten. Wij wilden in ieder geval weer naar een rustige plek buiten het drukke centrum waar we van het geweldige uitzicht konden genieten.
“Er valt hier genoeg te beleven,” wist ons de vriendelijke parkeerwachter meteen bij aankomst  te vertellen: “Je kunt hier rodelen, met de kabelbaan naar het centrum en straks ook tokkelen.” Parkeren kost trouwens 2 euro. Dat is dan inclusief het bezoek aan de Wilhelminatoren zelf.
Voor degenen die niet weten wat tokkelen is, even in het kort: Je wordt aan een staalkabel vastgemaakt en losgelaten vanaf het hoogste punt van de Wilhelminatoren (30m), om vervolgens diagonaal naar de grond te ‘sjezen’…

Conclusie

Tja, conclusie. Is het nu het Napels van het Zuiden? Scooters, Italiaanse restaurants, smalle  straatjes, veel cultuur, rijke geschiedenis, veel toerisme en mooie omgeving. Om maar een paar dingen. Wordt het daardoor het Napels van het Zuiden? Ach, Valkenburg is gewoon Valkenburg. Wie dan toch naar Napels wil, die moet gewoon wat verder doorrijden… Zo’n kleine 1600km…

Ontdekt via Twitter. Wat een talent. Erik Johansson. Een professioneel fotograaf en retoucheerder. En vooral dat laatste valt me erg op. Een voorbeeld vind je hieronder.

Wat me opvalt is dat het over het algemeen geen overgeretoucheerde, complexe manipulaties zijn waarmee hij lijkt te willen zeggen “Kijk mij eens, goed hé…”. Nee. Het zijn eenvoudige ideeën. Kronkels.  Omgevormd tot onmogelijkheden. En dan ook nog eens zeer goed uitgevoerd.

(bron: Erik Johansson Photo & Retouch)

Een prachtige zondagmiddag in november. Heldere blauwe lucht. De enige wolken die we zien zijn die, die we zelf uitblazen. Rond twee uur besluiten we er toch nog even op uit te gaan. Even snel aankleden na een luie zondagochtend. Maar waarnaartoe? Een paar ideeën passeren de revue. Het wordt Het Nationale Park De Hoge Veluwe.

Tegen de tijd dat we bij het park zijn, is het al zo laat dat het zonde is om nog met de auto het park in te gaan. Dat kost geld. Zo wisten wij van een vorige keer. Helemaal in de veronderstelling dat het parkbezoek zónder auto gratis is, lopen wij langs de poort. Totdat een stem uit de luidspreker galmt: “Gaat u het park in?” Verrast draaien we ons om. Ik zeg: “Ja.” Maar tegen wie? Ah, de portier vanuit zijn vissenkom. Met een rood hoofd van schaamte en de kou betalen we de entree. “De fietsen zijn gratis,” zegt hij nog vriendelijk terwijl we weg lopen.

Op de fiets het park in

Het is inmiddels half vier en het begint al te schemeren. We pakken snel een fiets en racen het park in. Dat snelle fietsen zorgt er al snel voor dat onze vingers ondanks de handschoenen veranderen in ijsklompjes. Dan maar even stoppen, foto’s maken. De eerste sneeuwkristallen van het jaar zijn vastgelegd op het digitale celluloid.

Na wat foto’s te hebben gemaakt, rijden we verder. Verder het uitgestorven park in. Althans, uitgestorven voor wat betreft menselijke bezoekers. Na een korte, koude tocht langs kronkelige paden besluiten we weer even te stoppen. Ik had mijn camera nog niet eens schietklaar wanneer ik mijn zachtjes hoor fluisteren: “Ralf, ssshhht, draai je eens om… langzaam… Kijk… daar…” Zo gezegd zo gedaan. Ik zag haar wijzen naar een open plek, waar we zojuist nietsvermoedend waren langsgefietst.

Daar stonden ze. Op zo’n kleine 30 meter afstand. Twee prachtige edelherten. Gracieus. Grazend. Kijkend. Helemaal op hun gemak. Zeker tien minuten werden er over en weer blikken uitgewisseld, voordat ze langzaam maar zeker steeds meer in het bos in liepen.

Uiteraard heb ik wel foto’s staan maken, zonder ook maar een beetje kou te voelen. Maar ja, ik had natuurlijk mijn macro-objectief bij me. Gelukkig heeft mijn vriendin wel een paar goede foto’s van ze kunnen maken. (zie foto rechtsboven)

Een paar weken eerder waren we ook in het park geweest. Met de auto. Terwijl je door het park rijdt, zie je op zo’n mooie dag langs de kant massa’s mensen staan. Met de auto. Kofferbak open. Tuinstoeltjes opengeklapt. Koelbox ernaast.  Camera of verrekijker op een statief. Gericht op een verre bosrand of open vlakte. En kletsen. Op de terugweg zie je ze dan nog zitten. Op dezelfde plek.

Zouden zij ook zo’n magisch moment hebben meegemaakt? Ondanks dat ik het ze gun, betwijfel ik het…

Gegevens Het Nationale Park De Hoge Veluwe

Entree (2011):
Kinderen 5 jaar: gratis
Kinderen 6 t/m 12 jaar: € 4,-
Volwassenen: € 8,-
Met de auto het park in rijden kost € 6,- extra.

Voor een bezoek aan het Kröller Möller Museum rekent u voor kinderen van 6 t/m 12 jaar en volwassenen het dubbele.