Een weekendje weg? Ja, leuk! Maar waarnaartoe. Uiteraard even kijken op de website van Weekendjeweg.nl voor een voordelige boeking! Al snel kiezen we voor Valkenburg en we besluiten te logeren in Hotel-Pension Spronck aan de Spoorlaan. Net buiten het centrum, dicht bij het station. Ondanks dat het aan het spoor ligt, hoor je daar ‘s nachts niks van in dit huiselijke pension.
Hotel Chateau St. Gerlach en de Nachtwacht…
We waren te vroeg in Valkenburg om in te kunnen checken. Extra tijd om de buurt te kunnen verkennen. Er zijn genoeg parkjes, kasteeltjes en andere bezienswaardigheden om uit te kiezen. We kwamen uit bij Hotel Chateau St. Gerlach net buiten Valkenburg. Behalve het prachtige chateau en het park wat erbij hoort, valt meteen een groepje levensgrote bronzen beelden op. Het lijkt een bekende opstelling en toch ook weer niet. Het kwartje valt wanneer we op het bordje lezen dat het gaat om een 3D voorstelling gaat van Rembrandts Nachtwacht door o.a. Nederlands-Russische beeldhouwer Alexander Taratynov.
Fluweelengrot en Kasteelruïne Valkenburg
Aanrader: erg handig op een hete zomerdag: de Fluweelengrot. Deze grotten hebben namelijk een constante temperatuur van 12 graden. De rondleiding door één van de mooiste grotten van Valkenburg en omstreken duurt ongeveer een uur en gaat helaas razendsnel voorbij. Onze gids compleet met olielamp wist op een hele ludieke manier vele anekdotes te vertellen. Gelukkig mag je foto’s maken, want de muren van deze mergelgrot zijn in de loop der jaren versiert met prachtige schilderingen. Wanneer de gids vertelt over de verhalen achter de schilderingen, gaat het al helemaal leven. Bovendien ervaar je hoe het is om even te zien (of eigenlijk niet te zien) in het absolute donker. De totale afwezigheid van licht. Heel apart.
Daarna kun je aan het einde van de rondleiding meteen de ruïne van Kasteel Valkenburg bezoeken. Mits je een combi-ticket hebt.
Eten bij Della Mamma
Er zijn genoeg plekken om te eten op één van de vele terrasjes in Valkenburg. Wij hadden zin in een rustig restaurantje en Italiaans eten. Wij kozen voor Italiaans restaurant Della Mamma, op zo’n 15 minuten lopen van ons hotel en vlak buiten het drukke centrum. Er gaat niets boven heerlijk op een terrasje onder het genot van een wijntje naar de voorbijgangers kijken en een heerlijke pizza eten. Eén van die voorbijgangers leek aangeschoten te zijn. De restauranteigenaar ging hier erg vriendelijk mee om, bood hem een plek aan op het terras, gaf hem een kopje cappuccino, praatte wat met hem in het Italiaans, en verzocht hem tot slot om toch maar weer te vertrekken. Uiteraard ging dat alles samen met de traditionele Italiaanse flair en gebaren. Ondertussen zaten wij aan het toetje; tiramisu en tartufo. Wat wil je nog meer, lekker eten en drinken en een gratis stukje real-life soap.
Wilhelminatoren: voor ieder wat wils
De volgende dag zijn we, na een heerlijk ontbijtje, naar de Wilhelminatoren gegaan. Geen idee wat we konden verwachten. Wij wilden in ieder geval weer naar een rustige plek buiten het drukke centrum waar we van het geweldige uitzicht konden genieten.
“Er valt hier genoeg te beleven,” wist ons de vriendelijke parkeerwachter meteen bij aankomst te vertellen: “Je kunt hier rodelen, met de kabelbaan naar het centrum en straks ook tokkelen.” Parkeren kost trouwens 2 euro. Dat is dan inclusief het bezoek aan de Wilhelminatoren zelf.
Voor degenen die niet weten wat tokkelen is, even in het kort: Je wordt aan een staalkabel vastgemaakt en losgelaten vanaf het hoogste punt van de Wilhelminatoren (30m), om vervolgens diagonaal naar de grond te ‘sjezen’…
Conclusie
Tja, conclusie. Is het nu het Napels van het Zuiden? Scooters, Italiaanse restaurants, smalle straatjes, veel cultuur, rijke geschiedenis, veel toerisme en mooie omgeving. Om maar een paar dingen. Wordt het daardoor het Napels van het Zuiden? Ach, Valkenburg is gewoon Valkenburg. Wie dan toch naar Napels wil, die moet gewoon wat verder doorrijden… Zo’n kleine 1600km…
We wilden het nog even stilhouden, om er zo voor te zorgen dat mama en papa Merel in alle rust hun vier kleintjes kunnen grootbrengen. Het waren moeilijke weken met veel tongbijten, lippen dichtritsen en praatgrage kaken op slot gooien. Want je weet hoe het gaat, zodra je zegt: “We hebben kleintjes”, komt de hele buurt kijken.
